Nowelizacja ustawy o Agencji Rynku Rolnego

Nowelizacja ustawy o Agencji Rynku Rolnego

Nowelizacja ustawy o Agencji Rynku Rolnego

Dnia 7 lipca 2017 r. doszło do uchwalenia przez Sejm, nowelizacji ustawy o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Poz. 1503).

W Senacie nowelizację przyjęto bez żadnych poprawek w dniu 15 lipca 2017 r., natomiast Prezydent RP podpisał powyższy dokument 24 lipca 2017 r. Znowelizowaną ustawę ogłoszono w Dzienniku Ustaw 7 sierpnia 2017 r., a już 22 sierpnia 2017 r. ustawa weszła w życie.  Nowelizacja ustawy miała m.in. na celu doprecyzowanie dotychczas obowiązujących przepisów, które nakładały obowiązek zawiera umów w formie pisemnej na dostawy produktów rolnych. W trackie procesu legislacyjnego, ustawodawca uwzględnił niektóre propozycje zmian zgłaszanych przez organizacje branżowe. Omawiana regulacja wzmacnia pozycję producenta rolnego – rolnika jako pierwszego ogniwa w łańcuch dostaw żywności i jednocześnie łagodzi skutki dotychczas obowiązujących przepisów. Wprowadza ograniczenia podmiotowe oraz przedmiotowe, czyniąc ustawę lepszym, bardziej precyzyjnym aktem prawa.

Kim jest producent – doprecyzowanie

Ustawodawca doprecyzował kim jest producent wskazując, że jest to rolnik w rozumieniu przepisów art. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013 r. z dnia 17 grudnia 2013 r. Rolnikiem jest osoba fizyczna lub prawna bądź grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczpospolitej oraz która prowadzi działalność rolniczą. Doprecyzowanie przepisów ma ten skutek, że w przypadku gdy jedną ze stron transakcji jest rolnik, którego gospodarstwo położone jest na ternie RP, to wymagane będzie zawarcie umowy, której przedmiotem jest dostawa produktów rolnych.

  • Każde dostarczenie produktów rolnych – kiedy umowa

Ustawodawca dokonał nowelizacji brzmienia art. 38 q ust. 1.

Z treści nowego brzmienia wynika, że każde dostarczenie produktów rolnych do sektorów wskazanych w przepisie z wyłączeniem dostaw bezpośrednich i rolniczego handlu detalicznego[1] w rozumieniu ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia[2] oraz sprzedaży bezpośredniej w rozumieniu ustawy o produktach[3] pochodzenia zwierzęcego przez producenta będącego rolnikiem – wymaga zawarcia umowy obejmującej jedną lub wiele dostaw, spełniającej warunki określone w art[4]. 125, art. 127, art. 148 ust. 2, art. 168 ust. 4 i 6 oraz załącznikach X i XI do rozporządzenia nr 1308/2013.

W tym przypadku mamy do czynienia z wyłączeniem przedmiotowym, ponieważ przepisów ustawy nie stosuje się do: (1) dostaw bezpośrednich i;  (2) rolniczego handlu detalicznego.

W zakresie odnoszącym się do przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, sprzedaż bezpośrednia odnosi się do małych ilości produktów pochodzenia zwierzęcego. Przyjąć należy, że celem ustawodawcy było również objecie wyłączeniem małych ilości produktów roślinnych w ramach dostaw bezpośrednich w rozumieniu ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Wyłączając dostawy bezpośrednie, nie będzie obowiązku zawierania umów w sytuacji, gdy rolnik sprzedaje produkty na targowiskach, rolno-spożywczych rynkach hurtowych oczywiście z tym zastrzeżeniem, że nabywcą nie jest dystrybutor lub przetwórca[5]. Dostawa bezpośrednia jest realizowana przez producentów produkcji pierwotnej (pierwsze ogniowo w łańcuchu dostaw), którzy dostarczają małe ilości środków spożywczych do konsumentów finalnych lub do zakładów detalicznych zaopatrujących konsumentów finalnych.

 

Sektory – ograniczenie

Ustawodawca zauważył, że poprzednie przepisy swoim zasięgiem objęły zbyt duży krąg podmiotów działających w branży rolno-spożywczej. Nowelizacja ustawy zawęża sektory do, których zastosowanie znajdują nowo uchwalone przepisy. W przypadku, gdy przedmiotem obrotu będą produkty rolne należące do sektorów, o których mowa w rozporządzeniu 1308/2013 r. w art. 1 ust. 2, w każdym przypadku trzeba będzie zawrzeć umowę. Ograniczenie sektorów zostało ograniczone do sektorów rolnych mających istotne znaczenie dla naszego kraju (nie było uzasadnienia dla szerokiego ujęcia sektorów, skoro w Polsce nie uprawa się np. oliwek, czy ryżu). Aktualnie spod obowiązku zawierania umów wyłączone zostały następujące sektory: – po nowelizacji z katalogu wymagającego zawarcia umowy spełniającej warunki określone w art. 168 ust. 4 i 6 wypadną poniższe sektory:

B (ryż), d (susz paszowy), e (nasiona), g (oliwa z oliwek i oliwki stołowe), j (produkty z przetworzonych owoców i warzyw), k (banany), l (wina), m (drzewa i inne rośliny żywe, bulwy korzenie i tym podobne, kwiaty cięte i liście ozdobne), u (alkohol etylowy pochodzenia rolniczego), v (produkty pszczele), w (jedwabniki), x (pozostałe produkty),

Katalog wymagający zawarcia umowy spełniającej warunki określone teraz w art. 125 i 127 oraz w załączniku X i XI zawęzi się do wyłącznie buraków cukrowych. (czyli nie będzie wymogu wobec takich produktów jak m. in. trzcina cukrowa, cukier trzcinowy lub buraczany i chemicznie czysta sacharoza, w postaci stałej, cukier klonowy i syrop klonowy, izoglukoza, etc.) Katalog wymagający zawarcia umowy spełniającej warunki określone w art. 148. ust. 2  uszczupli się do wyłącznie mleka surowego. (czyli nie będzie wymogu wobec takich produktów jak m. in. ser, twaróg, masło i inne tłuszcze oraz oleje otrzymane z mleka, laktoza i syrop laktozowy, preparaty, w rodzaju stosowanych do karmienia zwierząt, etc.)

Forma umowy – zmian w dobrym kierunku z duchem czasu

Pozytywnie należy ocenić dopuszczenie przez ustawodawcę, żeby oprócz formy pisemnej potwierdzającej zawarcie umowy, dopuścić formę dokumentową albo elektroniczną. Nowelizacji w tym zakresie poddany został art. 38 q ust. 1 b. Co istotne, zmiana została skorelowana z odpowiednimi przepisami kodeksu cywilnego, którego regulują formę czynności prawnych. Trzeba pamiętać, że omawiana regulacja nakłada obowiązek zawierania umowy, wskazuje elementy, które taka umowa powinna zawierać, jednakże w przypadku sporu pomiędzy stronami na tle realizacji umowy zastosowanie znajdą również przepisu kodeksu cywilnego.

Wyłączenia podmiotowe – art. 38 q ust. 1 b

Przepisów ustawy nie stosuje się w przypadku, gdy dostawa realizowana do producenta będącego członkiem spółdzielni, grupy producentów rolnych, wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, uznanej organizacji producentów i warzy, organizacji producentów – w przypadku, gdy sprzedaje on produkty rolne do tej grupy lub organizacji pod warunkiem, że statut lub umowa, lub umowa członkowska tej spółdzielni, grupy lub tej organizacji spełniają w zależności od produktu określone przepisami warunki. Wyłączenie ww. podmiotów z obowiązku zawierania umów jest w ocenie ustawodawcy zgodnie z art. 168 ust. 5 rozporządzenia 1308/2013 r., ponieważ członkowie ww. podmiotów mają kwestie dostaw uregulowane na poziomie aktów założycielskich lub innych aktów wewnętrznych, które regulują zasady podstaw pomiędzy członkami.

  • Każde dostarczenie produktów – art. 38 q ust. 1

W ramach jednej umowy może być realizowana jedna lub wiele dostaw. Wydaje się zatem, że intencją ustawodawcy było dopuszczenie zawierania umów ramowych (vide art. 168 ust. 4 lit. c (iii) rozporządzenia 1308/2013).

  • Okres przechowywania umów – art. 38 q ust. 1 c

Ustawodawca dokonał skrócenia obowiązku przechowywania umów z lat 5 do lat 2.

Należy pamiętać, że okres dwuletni należy liczyć od końca roku w, którym dostawa została zrealizowana ostatnia dostawa np. jeśli ostatnią dostawę mieliśmy w listopadzie 2017 r. to nie będziemy związani obowiązkiem przechowywani umów dopiero z początkiem roku 2020 r.

Obowiązek przechowywania dokumentacji istotny jest z punktu widzenia kontroli, którą może prowadzić ARR, a następnie KOWR po przejęciu obowiązków. Mając na uwadze, że za brak umowy można być ukaranym, to trzeba pamiętać, że to w interesie przedsiębiorcy leży obowiązek przechowywani umowy. W przypadku procesów cywilnych umowa może być jednym z kluczowych elementów dochodzenia swoich racji. Komentowana regulacja nie przewiduje sankcji za niedochowanie ww. terminu.

 

Pierwsza dostawa – art. 38 q ust. 2 – uchylono

Uzasadnieniem dla uchylenia art. 38 q ust. 2 jest to, że w ust. 1 ustawodawca określił moment, w którym powinno dojść do zawarcia umowy i jest to obowiązek zawarcia umowy na etapie pierwszego nabywcy będącego przetwórcą lub dystrybutorem.

 

Kary art. 40 i ust. 1 a – 1 d – gradacja kar.

  • Kara pieniężna w wysokości 10 % w rozumieniu art. 29 a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 200 4. o podatku od towarów i usług[6] – organ nakłada karę pieniężną na każdego kto jako pierwszy nabywca będący przetwórcą lub dystrybutorem nabywa produkty rolne należące do sektorów, o których mowa w art. 38 q ust. 1 – w przypadku, gdy (1) nie została zawarta umowa w formie pisemnej lub  formie dokumentowej albo elektronicznej;
  • Kara pieniężna w wysokości 1 % – w rozumieniu art. 29 a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 200 4. o podatku od towarów i usług –  kara w ww. wysokości nakładana jest przez organ w przypadku, gdy umowa nie spełnia warunków określonych w art. 148[7] 2 lit. c ppkt ii, iii, iv, v lub vi lub art. 168 ust. 4 lit. c ppkt ii, iii, iv, v lub vi rozporządzenia nr 1308/2013. Kara nakładana jest za każdy niespełniony warunek.
  • Kara pieniężna w wysokości 4 % – w rozumieniu art. 29 a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – w przypadku gdy umowa nie spełnia wymagań określonych w art. 148 ust. 2 lit. a i c ppkt i rozporządzenia nr 1308/2013 (produkty rolne należące do sektora, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. p[8] rozporządzenia 1308/2013 wyłącznie w zakresie mleka surowego) oraz wymagań określonych w art[9]. 168 ust. 4 lit. a i c ppkt i rozporządzenia 1308/2013  w przypadku produktów rolnych należących do sektorów, o których mowa w art. 1 ust. 1 ust. 2 lit. a, f, h, i, n, o, q, r ,s oraz t  oraz art. 168 ust. 4 lit. a i c ppkt i rozporządzenia nr 1308/2013  – kara za każdy niespełniony warunek.
  • Kara pieniężna w wysokości 5 % – 1c) Kto jako pierwszy nabywca będący przetwórcą lub dystrybutorem nabywa, wbrew przepisom art. 38q ust. 1 lub 1a, produkty rolne należące do sektorów, o których mowa w art. 38q ust. 1, na podstawie umowy niespełniającej warunków określonych w art. 125[10] lub art. 127[11] rozporządzenia nr 1308/2013 oraz w załączniku X[12] lub XI do tego rozporządzenia, z wyjątkiem warunku określonego w punkcie I[13] pkt 1 tych załączników – w przypadku produktów rolnych należących do sektora, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1308/2013, wyłącznie w zakresie buraków cukrowych, podlega karze pieniężnej w wysokości 5% zapłaty w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za produkty nabyte wskutek takiej umowy.

 

Sumowanie kar – art. 40 i ust. 1d

W przypadku, gdy w trakcie kontroli organ ujawni, że doszło do sytuacji, w której umowa o której mowa w art. 38 q ust. 1 i ust. 1 a nie spełnia więcej niż jednego z warunków wymienionych w ust. 1 a i 1b – kary pieniężne podlegają sumowaniu z tym zastrzeżeniem, że wysokość kary pieniężnej nie może przekroczyć 5 % zapłaty w rozumieniu art. 29 a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (…).

  • Wejście ustawy w życie

Dnia 22 sierpnia 2017 r. znowelizowana ustawa o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz zmianie niektórych innych ustaw stała się częścią obowiązującego porządku prawnego w naszym kraju. Natomiast art. 1 pkt 3 wchodzi w życie z dniem 8 sierpnia 2017 r.

Data uchwalenia  nowelizacji ustawy przez Sejm: 7 lipca 2017 r.

Data uchwalenia nowelizacji ustawy przez Senat (bez poprawek): 15 lipca 2017 r.

Data podpisania nowelizacji ustawy przez Prezydenta RP: 24 lipca 2017 r.

Data ogłoszenia  nowelizacji ustawy w Dzienniku Ustaw: 7 sierpnia 2017 r.

Data wejścia w życie znowelizowanej ustawy: 22 sierpnia 2017 r.

Art. 1 pkt 3 wchodzi w życie z dniem: 8 sierpnia 2017 r.

 

  • Jak powinna wyglądać treść umowy po zmianach?

Przygotowując umowę trzeba w pierwszej kolejności ustalić, czy dostawa realizowana jest pomiędzy podmiotami, które powinny zawrzeć umowę. Szczególny nacisk na ten aspekt powinien położyć nabywca, ponieważ to on może zostać ukarany. Oczywiście w interesie sprzedającego/dostawcy również jest zadbanie o to, żeby posiadać umowę.

Kolejny kryterium badanie jest ustalenie czy przedmiotem umowy są produkty, które wymagają zawarcia umowy, a następnie sprawdzenie czy dostawa konkretnego produktu nie wiąże się z koniecznością wprowadzenia do umowy szczególnych postanowień. Należy zwrócić uwagę, że treść umowy definiuje art. 168 rozporządzenia 1308/2013, ale również art. 148, który dotyczy stosunków umownych w sektorze mleka i przetworów mlecznych. Na pewno, kluczowym elementem przy tworzeniu umowy jest zadbanie o to, żeby zawierało ona wszystkie elementy wymagane przez obowiązujące przepisy prawa. Można przypuszczać, że w przypadku przeprowadzenia kontroli, będzie miało ona charakter formalistyczny polegający na sprawdzeniu: (1) jest umowa/nie ma umowy; (2) umowa zawiera elementy wymagane przez obowiązujące przepisy prawa/umowa nie zawiera elementów wymaganych przez obowiązujące przepisy prawa – przewidziana przez ustawodawcę gradacja wysokości kar pieniężnych pozwala będzie na wyszukanie w wyniku kontroli elementów, których brakuje i obliczenie kary za każdy brakujący element. Zawsze przy tworzeniu umowy zastosowanie miały będą sprawdzone regulacje kodeksu cywilnego oraz wypracowane branżowe standardy, które podyktowane są specyfiką dostarczanych produktów. Najtrudniejszym elementem do zdefiniowania jest określenie mechanizmu obliczanie ceny i można przymuszać, ze to będzie główny sporny element.

 

  • Czy wystarcza umowa ramowa?

Moim zdaniem umowy ramowa może zostać zawarta pomiędzy stronami transakcji pod warunkiem, że będzie zawierała wszystkie postanowienia wymagane przez przepisy prawa. Prawdopodobnie będzie to niemożliwe, ponieważ trudno sobie wyobrazić, żeby w umowie ramowej wpisać mechanizm ustalania ceny (taki, który zadziała w przyszłości bez potrzeby aneksowania umowy w dniu realizacji transakcji), który ma działać w przyszłości. Rynek produktów rolnych jest rykiem bardzo konkurencyjnym z uwagi na duże jego rozdrobnienie, co przekłada się na dużą zmienność cen. Przypuszczam, że nabywcy mając świadomość konsekwencji preferowali będą zawieranie umów ramowych (w przypadku podmiotów z którymi mają trwałe relacje handlowe), a pod konkretną dostawę umowę, która reguluje wyłącznie kwestie wymagane przez obowiązujące przepisy prawa.

 

Kiedy umowy zawierać?

To jest dobre i zarazem trudne pytanie. W mojej ocenie trzymając się formalistycznego podejścia na wypadek kontroli, która może być spowodowana skargą – rekomendowałbym, żeby był to moment w, którym obie strony ustaliły wszystkie istotne elementy umowy, a przedmiot umowy nie został fizycznie dostarczony do nabywcy. Optymalnym rozwiązaniem będzie zawarcie umowy w chwili poprzedzającej załadunek przedmiotu umowy na środek transportu. Moment zawarcia umowy powinien być powiązany również z chwilą przejścia korzyści i ciężarów oraz niebezpieczeństwem przypadkowej utraty przedmiotu umowy.

 

  • Forma umowy ?

Nowelizacja ustawy pozwala zawierać umowy w formach dopuszczonych przez kodeks cywilny (art. 73 – 81 k.c.) już nie tylko forma pisemna, ale również forma dokumentowa albo elektroniczna. Z punktu widzenia nabywcy, jako podmiotu, który będzie kontrolowany istotne jest zadbanie o to, żeby mógł udowodnić, że umowa została zawarta w sposób ważny oraz zawiera postanowienia wymagane przez ustawę. Można przypuszczać, że wiele umów zawieranych będzie za pośrednictwem poczty elektronicznej.

 

Autor opracowania:

Piotr Włodawiec, partner, radca prawny

Makuliński Moczydłowski Rostafiński Włodawiec Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Prokurent Spółka Partnerska

 

 

[1] rolniczy handel detaliczny – handel detaliczny w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 178/2002, polegający na zbywaniu konsumentowi finalnemu, o którym mowa w art. 3 ust. 18 rozporządzenia nr 178/2002, żywności pochodzącej w całości lub części z własnej uprawy, hodowli lub chowu podmiotu działającego na rynku spożywczym; art. 3 ust. 7 „handel detaliczny” oznacza obsługę i/lub przetwarzanie żywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego; określenie to obejmuje terminale dystrybucyjne, działalność cateringową, stołówki zakładowe, catering instytucjonalny, restauracje

i podobne działania związane z usługami żywnościowymi, sklepy, centra dystrybucji w supermarketach i hurtownie; art. 3 ust. 18 konsument finalny” oznacza ostatecznego konsumenta środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa sektora żywnościowego.

[2] dostawy bezpośrednie – działalność, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 852/2004;

[3] produkty pochodzenia zwierzęcego – produkty pochodzenia zwierzęcego określone w rozporządzeniu nr 853/2004 w załączniku I w ust. 8.1 –  „Produkty pochodzenia zwierzęcego” oznaczają: — żywność pochodzenia zwierzęcego, w tym miód i krew: — żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie przeznaczone do spożycia przez ludzi; oraz — inne zwierzęta przeznaczone do przygotowania w celu dostarczenia ich w żywej postaci konsumentowi końcowemu.

[4] Art. 125 i art. 127 oraz załączniku X i XI do rozporządzenia 1308/2013 – w przypadku produktów rolnych należących do sektora, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c(cukier) rozporządzenia nr 1308/2013, wyłącznie w zakresie buraków cukrowych; Art. 148 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013 – w przypadku produktów rolnych należących do sektora, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit p (mleko i przetwory mleczne) rozporządzenia nr 1308/2013, wyłącznie w zakresie mleka surowego; Art. 168 ust. 4 i 6 rozporządzenia 1308/2013 – w przypadku produktów rolnych należących do sektorów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit a (zboża), f (chmiel), h (len i konopie), i (owoce i warzywa), n (tytoń, o(wołowina i wieprzowina), q (wieprzowina), r (baranina i kozina), s (jaja) oraz t (mięso drobiowe) rozporządzenia nr 1308/2013.”,

[5] Innymi słowy jeśli dokonam zakupu np. 1 kg wołowiny, 1,5 piersi z kurczaka, 1,2 polędwiczek wieprzowych,  2 kg ziemniaków, 0,5 papryki, dwa pęczki pietruszki, koszyk malin i zakupione produkty przeznaczę na moje potrzeby konsumpcje – to jako nabywca nie muszę zawierać umowy. W przypadku, gdy zakupów będę dokonywał w celu dalszej odsprzedaży – to będę miał obowiązek zawrzeć umowę w rozumieniu przepisów ustawy.

[6] Art.  29a.  [Podstawa opodatkowania]

  1. Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

[7] Art. 148 odnosi się do stosunków umownych w sektorze mleka i przetworów mlecznych. Konkretne punkty odnoszą się elementów, które musi zawierać umowa np. ilość mleka surowego, którą można dostarczyć lub która musi zostać dostarczona, wraz z terminem takich dostaw, okres obowiązywania umowy, który może być ograniczony lub nieograniczony, z klauzulami dotyczącymi rozwiązania umowy, szczegóły dotyczące terminów i procedur płatności, ustalenia dotyczące odbioru lub dostawy mleka surowego, przepisy mające zastosowanie w przypadku zaistnienia siły wyższej.

[8] Mleko i przetwory mleczne, cześć XVI.

[9] Jest sporządzona przed dostawą, jest sporządzona w formie pisemnej, zawiera w szczególności następujące elementy (podpunkt  „i” definiuje jakie elementy powinna zawierać cenna np. jest niezmienna i określona w umowie; lub jest obliczana poprzez połącznie różnych czynników określonych w umowie, które mogą obejmować wskaźniki rynku odzwierciedlające zmiany warunków na rynku, dostarczoną ilość oraz jakość lub skład dostarczonych produktów rolnych.

[10] Art. 125 dotyczy porozumienia w sektorze cukru.

[11] Art. 127 dotyczy umów dostawy w sektorze cukru.

[12] Załącznik X  odnosi się do warunków zakupu buraków w okresie o którym mowa w art. 125 ust. 3 (od 1 października 2017 r., a załącznik XI dotyczy warunków zakupu buraków w okresie, o którym mowa w art. 124  – za wyjątkiem art. 125 i art. 126 niniejsza sekcja ma zastosowanie do końca roku gospodarczego 2016/2017.

[13] Załącznik X Punkt I pkt 1 – umowy dostawy są sporządzane na piśmie dla określonej ilości buraków; Załącznik XI Punkt I pkt 1 – umowy dostawy są sporządzane na piśmie dla określonej ilości buraków kwotowych.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.