Mrożone mięso drobne wołowe odwołania od decyzji organów IHARS

Mrożone mięso drobne wołowe odwołania od decyzji organów IHARS

Artykuł poświęcony jest orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w wyniku odwołania od decyzji organów Inspekcji Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych. Orzeczenie z dnia 17 stycznia 2014 r. wydane w sprawie VI SA/Wa 2188/13, dotyczy produktu o nazwie „mrożone mięso drobne wołowe”.

STAN FAKTYCZNY

Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej przeprowadzili u Skarżącej Spółki kontrolę w zakresie jakości handlowej produktów zwierzęcych. Pobrali do badań próbki wyrobu „mrożonego mięsa drobnego wołowego” znajdującego się w mroźni zakładu z przeznaczeniem do sprzedaży. Mięso zostało wyprodukowane w Hiszpanii, natomiast Skarżąca była jego dystrybutorem. Badania laboratoryjne wykazały obecność surowca wieprzowego na poziomie 29 %. Zarówno na etykiecie wyrobu, jak i na paletach w mroźni zadeklarowano, że mięso jest w pełni wołowe. WIJHARS wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Skarżąca zaskarżyła decyzję WIJHARS do Głównego Inspektora Jakości Artykułów Rolno – Spożywczych, który utrzymał ją w mocy. Od decyzji GIJHARS Skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego.

[wppcp_member_content]

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU

Skarżąca zarzuciła decyzjom organów obu instancji, że jest tylko dystrybutorem produktu. Nie wprowadzała też żadnych zmian w oznakowaniu mięsa. Nie powinna więc zostać uznana za stronę postępowania. WSA odniósł się do zarzutu, stwierdzając, że „wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej od producenta”[1]. Wprowadzenie produktu przekazanego przez producenta w formie niezmienionej nie wyłącza odpowiedzialności dystrybutora. Wiąże się to z szeroką definicją „wprowadzenia na rynek”, rozumianego jako „posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania”.[2] W tym rozumieniu wprowadzenie do obrotu nie ogranicza się tylko do wprowadzenia przez producenta, ale dotyczy każdego etapu obrotu. A tym bardziej nie wyklucza odpowiedzialności dystrybutora fakt, że dana partia produktu przechowywana była w mroźni z przeznaczeniem na sprzedaż. Istotne jest to, że Skarżąca posiadała „mrożone mięso drobne wołowe” celem sprzedaży. WSA przychylił się także do oceny naruszenia dokonanej przez organy IJHARS. Uznały one „mrożone mięso drobne wołowe” za produkt zafałszowany, ze względu na poważne naruszenie interesów ekonomicznych konsumentów.

AgriFood.pl wolowina mrożone mięso drobne wołowe
AgriFood.pl wołowina mrożone mięso drobne wołowe (www.flickr.com/dinesarasota)

www.flickr.com/dinesarasota

Organy zwróciły uwagę, że „surowiec wołowy jest surowcem droższym od mięsa wieprzowego, zatem zafałszowanie kwestionowanej partii surowcem wieprzowym narusza interes ekonomiczny, co w swej istocie stanowi czyn o najwyższym stopniu szkodliwości, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że mięso wieprzowe jest ogólnie uznawane za mięso o gorszych walorach odżywczych niż mięso wołowe (mniej zdrowe, bardziej tłuste)”. Ponadto organ zwrócił uwagę na kwestie religijne. W niektórych religiach zabronione jest spożywanie mięsa wołowego. W związku z tym, interesy tej grupy konsumentów zostały naruszone w sposób znaczny. Interes ekonomiczny jest odzwierciedleniem jakości handlowej produktu. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 2001 Nr 5poz. 44 z późn. zmianami) przedsiębiorcy powinni przestrzegać nie tylko wymagań określonych przepisami prawa, ale także dodatkowych wymagań, których spełnianie zadeklarowali. Dlatego przedsiębiorcy muszą dbać o to, by zadeklarowana jakość produktu odpowiadała stanowi rzeczywistemu. GIJHARS ujął to w słowach: „konsument ma prawo nabywać produkty zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego cechach jakościowych. W przedmiotowej sprawie konsument nieświadomie nabywał produkt o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta mógł oczekiwać.”

PODSUMOWANIE

W argumentacji WSA na plan pierwszy wysuwają się dwa zagadnienia: rozdział odpowiedzialności w obrębie łańcucha żywnościowego oraz znaczenie dobrowolnej deklaracji jakości producenta w ocenie naruszenia. Odpowiedzialność za jakość produktu nie ogranicza się do tego, kto pierwszy wprowadzi produkt na rynek. Nie wystarczy przyjąć z zaufaniem produkt od podmiotu znajdującego się na wcześniejszym etapie łańcucha żywnościowego,. Należy zawsze sprawdzić czy wszystkie wymogi prawne zostały spełnione. W tym przejawia się „należyta staranność” przedsiębiorcy. Przedsiębiorcy często nie doceniają też faktu, że deklaracja jakości wiąże ich na równi z przepisami prawa. Deklaracja zobowiązuje.

Piotr Włodawiec, partner radca prawny

Dominika Duda, aplikant radcowski

 

[1] Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 23 listopada 2006 r., Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Arcole (VR), C-315/05.

[2] Art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.).

Leave a Reply

Your email address will not be published.